HILANGNYA SEBUTIR BINTANG DI ANGKASA NUSANTARA

oleh Datok Abdul Rahman Embong
(dipetik dari http://www.malaysiakini.com/news/338005)

Berita pemergian secara mengejut Allahyarham Said Zahari - seorang patriot ulung, pejuang kebebasan dan ikon kewartawanan di Malaysia dan Singapura bahkan di rantau Nusantara - telah tersebar luas di dalam dan luar negara.
Walaupun tersentak dengan berita sedih ini, ahli-ahli keluarga, kawan-kawan seperjuangan dan para peminat Pak Said sudah mula menerima hakikat bahawa beliau sudah tidak ada lagi dalam kalangan kita semua.
Pak Said telah meninggal dunia semasa tidur di rumah kediaman anaknya Rismawati di Puncak Alam, Selangor pada kira-kira 12.30 tengahari 12 April 2016 dalam usia 88 tahun.
Said Zahari dilahirkan dalam sebuah keluarga Melayu keturunan Jawa di Kampung Kebun Bunga, Singapura pada 18 Mei 1928.
Beliau mendapat pendidikan Sekolah Melayu di Singapura sebelum Perang Dunia Ke-2, dan meneruskan pengajian untuk memperoleh sijil Senior Cambridge selepas pendudukan Jepun, sambil dalam senyap-senyap mengikuti gerakan perjuangan kemerdekaan menentang penjajah British.
Beliau kemudian menceburi bidang kewartawanan dengan menyertai akhbar Utusan Melayu pada 1951 yang ketika itu gigih meniup api perjuangan kemerdekaan bukan sahaja di Malaya tetapi juga di tanah jajahan yang lain.
Oleh sebab bakat dan ketokohannya, beliau diberi kepercayaan untuk memimpin akhbar itu selaku Ketua Pengarang pada 1959.
Pada 1961, apabila pimpinan Umno dan pemerintah Malaya yang tidak senang dengan kelantangan Utusan telah berusaha mengambilalih pemilikan akhbar tersebut dan mengubah polisinya, Said memimpin pemogokan bersejarah Utusan selama tiga bulan menentang tindakan Umno tersebut demi membela kebebasan akhbar.
Pahit getir di penjara
Cabaran demi cabaran menimpa hidup beliau sekeluarga.
Pada 2 Februari 1963, beliau ditahan di bawah Akta Keselamatan Dalam Negeri oleh rejim Lee Kuan Yew Singapura selama 17 tahun, mengakibatkan anak-anaknya dibesarkan tanpa bapa di sisi mereka.
Namun berkat kegigihan Puan Salamah, isteri Pak Said, bukan sahaja anak-anak itu mendewasa dengan baik bahkan Pak Said juga dapat memperteguhkan azam dan menundukkan segala pahit getir di penjara.
Beliau antara tahanan politik paling lama merengkok dalam tahanan sama ada di Malaysia mahupun Singapura serta dianggap sebagai ikon nurani suara kebebasan dan keadilan oleh ramai angkatan lama dan juga angkatan baru.
Beberapa tahun setelah keluar daripada tahanan, beliau berpindah dari Singapura ke Malaysia untuk bersama-sama dengan anak-anaknya dan menyambung kehidupan dan perjuangannya.
Seorang wartawan dan penulis yang tajam pena dan daya imaginasinya, pelbagai kisah hidup, perjuangan serta pemikiran beliau mengenai tanahair, perjuangan anti-penjajah dan pembebasan umat manusia telah dirakamkan dengan baik dalam tiga jilid memoir beliau, Meniti Lautan Gelora (2001), Dalam Ribuan Mimpi Gelisah (2006), dan Suara Bicara (2015).
Pemergian Salamah, rakan karib seperjuangan yang juga isteri beliau, secara tiba-tiba kerana serangan sakit jantung pada Disember 2004, sebelum Pak Said sempat menyiapkan jilid kedua memoirnya telah memberikan pukulan berat kepada Pak Said, tetapi beliau menerimanya dengan tabah. Pak Said tinggal bersama-sama anak dan cucunya.
Dalam tempoh ini, beliau terus menerus dikunjungi oleh kawan-kawan lama, para wartawan dan juga aktivis-aktivis angkatan muda yang ingin menimba ilmu dan pengalaman serta mendapat inspirasi daripada semangat juang beliau.
Perjuangan belum selesai
Beliau sering muncul di pelbagai media melalui temuramah mengenai pelbagai isu dalam dan luar negara khususnya mengenai kebebasan media dan juga sejarah perjuangan melawan penjajahan.

Namun dalam beberapa tahun kebelakangan ini semenjak beliau jatuh sakit dan semakin uzur, memang orang ramai tidak banyak lagi mendengar berita Pak Said.
Kali terakhir beliau muncul di khalayak ramai ialah pada 2 Ogos 2015 semasa pelancaran jilid ketiga memoirnya, Suara Bicara: Fragmen Memoir Said Zahari di Kuala Lumpur.
Dalam dewan yang penuh sesak dengan para hadirin di Bangunan LLG itu, Pak Said yang berkerusi roda menyampaikan ucapannya buat kali terakhir di hadapan umum.
Walaupun nada suaranya tidak segagah seperti dahulu, gema pesannya tetap menusuk kalbu: ‘Hidup adalah perjuangan’.
Dua tahun sebelum itu, sebuah esei beliau diterbitkan dalam buku koleksi khas bersempena ulangtahun ke-50 penangkapan besar-besaran oleh rejim Lee Kuan Yew di bawah Operation Cold Store.
Judul eseinya, “How Could I Die, The Fight Is Not Over” yang membawa maksud ‘hidup perlu diteruskan kerana perjuangan belum selesai’ mencerminkan semangat juangnya yang gigih dan merupakan legasi yang diwariskan kepada kita semua khususnya generasi baru.
Pak Said sudah tidak ada lagi bersama kita tetapi jasa beliau tetap dikenang dan disanjung.
Sebagai tokoh wartawan yang berprinsip dan berani, beliau berdiri pada garis yang jelas dan tegas.
Sekalipun beliau tidak pernah dinobatkan sebagai Tokoh Wartawan Negara sungguhpun beliau antara pejuang awal yang gigih membela kebebasan dan etika kewartawanan yang murni melalui akhbar Utusan yang dipimpinnya, peranan dan sumbangan beliau tetap mendapat pengiktirafan oleh pelbagai pihak di dalam dan luar.
Dalam gelanggang politik, Pak Said diakui sebagai seorang patriot ulung, seorang pejuang anti-kolonial untuk kemerdekaan dan kebebasan.
Beliau juga pejuang perpaduan kaum serta lambang ikatan sejarah dan perpaduan rakyat Malaysia dan Singapura.
Kita tidak lupa satu keisimewaan Pak Said iaitu kemahirannya dari segi bahasa.
Selain amat mahir dalam Bahasa Melayu dan Inggeris, beliau juga menguasai bahasa Mandarin yang dipelajarinya daripada kawan-kawan semasa dalam tahanan sementara beliau pula mengajar tahanan-tahanan lain khususnya kawan-kawan Tionghua bahasa Melayu.
Alangkah senang dan bahagia kita menyaksikan setiap kali beliau mengadakan Majlis Rumah Terbuka Hari Raya, tetamunya pasti berbilang kaum.
Beliau melayani semua tetamu itu dengan penuh ramah mesra dan kita sering mendengar beliau berbicara dalam bahasa Mandarin dengan kawan-kawan Tionghua.
Ceria hingga akhir hayat
Pak Said ialah seorang tokoh ulung dengan kegigihan yang amat luar biasa. Beliau teguh tidak berganjak dalam tahanan sekalipun menghadapi pelbagai seksaan fizikal dan mental dan nyawanya terancam.
Beliau juga tidak tunduk kepada penyakit dan sentiasa bersikap ceria, suka berjenaka dan optimis hingga ke akhir hayatnya.
Pak Said pernah diserang angin ahmar pada Julai 1993, namun beliau bangkit semula dengan gigih melawan penyakit sehingga sempat menerbitkan dua jilid memoirnya.
Walaupun sekali lagi diserang angin ahmar pada Disember 2012 yang menyebabkan tangan kanannya lumpuh, namun penyakit itu tidak dapat menundukkan semangat juangnya yang tetap gigih dan beliau bertekad menyiapkan jilid ketiga memoirnya.
Kita juga amat terkesan dengan sifat beliau sebagai seorang tokoh berjiwa besar.
Sebagai pencerminan daripada jiwa besarnya, beliau tidak menyimpan sebarang dendam peribadi terhadap mereka yang merampas kebebasannya.
Hakikat ini jelas terpancar apabila berbicara dengannya dan juga tersurat dalam memoirnya yang pertama, Meniti Lautan Gelora.
Apabila mantan Perdana Menteri Singapura, Lee Kuan Yew, yang bertanggungjawab menghumbankannya ke penjara meninggal dunia pada 23 Mac 2015 pada usia 91 tahun, reaksi Said begitu bersahaja.
Menurutnya, isu beliau dengan Lee Kuan Yew bukan soal peribadi; ia mengenai dasar sebuah rejim zalim yang membangun sebuah negara pulau menjadi sebuah negara maju dengan membisukan dan menghapuskan hak asasi pihak lawan serta memecahbelahkan keluarga para pejuang dan menghancurkan jalur hidup mereka.
Memeluk pertiwi
Said Zahari berdiri sebaris dengan pejuang-pejuang kebebasan yang hebat, yang telah mengorbankan masa muda mereka yang paling berharga dalam penjara dan mengobarkan semangat juang yang tidak boleh ditundukkan.
Walaupun diri Pak Said dan tokoh-tokoh lain yang senasib dengannya pernah dipenjarakan, jiwa mereka bebas memeluk pertiwi manakala pemikiran mereka menjangkau luas di persada dunia. Mereka telah memahatkan nama yang harum dalam sejarah perjuangan kebebasan dan keadilan manusia sejagat yang kekal abadi.
Pak Said sudah tidak ada lagi dengan kita, tetapi meminjam kata-kata penyair agung A Samad Said, dalam ketiadaan amat terasa kehadirannya.
Dalam kenangan, kita tetap merindui dan menyanjungi imej besar Pak Said!
Semoga Allah mencucuri rahmat ke atas roh beliau, dan meletakkannya dalam kalangan orang-orang yang beriman!
Alfatihah!


ALFATIHAH BUAT KAWAN BUSU BEKAS PERAJURIT REJIMEN KE-10

Awang Ngah bin Harun @ Busu
Kawan Busu atau nama sebenarnya Awang Ngah bin Harun telah meninggal dunia dalam usia 93 tahun kerana sakit tua di Kampung Perdamaian Sukhirin atau Kampung Chulabhorn Patana 12, Sukhirin, Narathiwat pada 1 April 2016, pukul 3.10 pm waktu tempatan. Jenazahnya selamat disemadikan di tanah perkuburan kampung perdamaian.

Allahyarham Awang Ngah bin Harun dilahirkan di Kampung Pasir Sena, Daerah Temangan, Kelantan pada tahun 1923. Kerana keadaan keluarga dan kewangan masa itu, beliau tidak sempat bersekolah. Selepas kekalahan Jepun, beliau menetap dan berumahtangga di kawasan sempadan Selatan Thailand.

Tahun 60-an, regu penyusun massa Rejimen Ke-10 telah menyusun kampung2 Melayu di kawasan sempadan dan menjadikan kawasan ini sebagai kawasan basis yang baru. Kawan Busu telah menjadi anasir cergas yang aktif membantu pasukan.

Kawan Busu setelah perdamaian
Pada tahun 1966, kerana kedudukannya sebagai anasir cergas telah diketahui oleh pihak polis, beliau segera menyertai pasukan Rejimen Ke-10. Beliau aktif menyertai berbagai kerja dan aktiviti dalam pasukan. Beberapa tahun kemudian, isterinya Ibu Peah juga ikut menyertai pasukan.

Pada tahun 1969, di atas arahan Kawan Abdullah C.D., Rejimen Ke-10 telah membuka ladang  untuk menambah perbekalan pasukan. Kawan Busu ditugaskan ke dalam unit produksi membuka banyak ladang2 yang subur untuk membantu pasukan.

Tahun 1989, setelah persetujuan damai antara Kerajaan Malaysia, Kerajaan Thailand dan Parti Komunis Malaya ditandatangani, Kawan Busu bersama bekas perajurit yang lain bertungkus lumus membangun kampung perdamaian, sebuah kampung baru untuk bekas perajurit Rejimen Ke-10. Beliau terus menetap di kampung ini sehinggalah dijemput menghadap Allah yang Maha Esa.


Abadilah Kawan Busu bersama sejarah perjuangannya yang gagah berani. Semogga Allah mencucuri rahmat ke atas rohnya.

PETUGAS RADIO PKM MENINGGAL DUNIA


Chang Yuan @ Luo Chien
Chang Yuan @ Luo Chien, bekas petugas Bahagian Bahasa Melayu stesyen radio Suara Revolusi Malaya (SRM) dan Suara Demokrasi Malaya (SDM) meninggal dunia. 

Anggota Gabungan Persatuan Perdamaian Thailand (GPPT), bekas anggota Parti Komunis Malaya (PKM), dan juga bekas petugas stesyen radio SRM dan SDM, Chang Yuan @ Luo Chien (75 tahun), meninggal dunia pada pukul 12.35 tengahari 18 Januari tahun 2016 di sebuah hospital di Bangkok, Thailand kerana sakit kanser limpa. 
 
Chang Yuan @ Luo Chien nama aslinya Chang Kuo Phing dilahirkan di Sungai Siput, Perak, Malaya (sekarang Malaysia) pada 29 November tahun 1941. 
 
Mendiang mulanya sekolah di sekolah rendah Cina di Sungai Siput, kemudian ke Negeri China dan menyambung pelajaran di sekolah perantau di Shan Tou, China. Setelah tamat pelajaran di Sekolah Menengah Perantau Guang Zhou, mendiang melanjutkan pula pelajarannya di Universiti Ji Nan, bahagian political economy.
 
Pada tahun 1968, mendiang menyambut seruan organisasi PKM di Beijing dan mulai belajar Bahasa Melayu di Beijing. Demikianlah, mendiang dengan tegas menempuh jalan revolusi yang pahit tapi mulia, demi satu cita-cita yang adil.
 
Pada penghujung tahun 1969, stesyen radio SRM Parti Komunis Malaya (PKM) yang terletak di China mulai berkumandang di udara. Mendiang bertugas sebagai penterjemah dan penyiar Bahasa Melayu.
Pada tahun1981, seiring dengan peralihan stesyen radio PKM ke kawasan sempadan, mendiang meninggalkan China, beralih ke kawasan hutan sempadan Malaysia-Thai dan meneruskan perkerjaan mengurus siaran Bahasa Melayu stesyen radio PKM yang ketika itu ditukar namanya kepada Suara Demokrasi Malaya (SDM). Walaupun syarat kerja di sempadan Malaysia-Thai berbeza jauh dengan di China, bahkan harus menghadapi kempen-kempen militer musuh, tapi semangat kerja mendiang tetap mantap dan berapi-api, terus sehingga dimeterainya Persetujuan Damai Hadyai pada 2 Disember tahbun 1989.
 
Selepas damai, mendiang mulanya menetap di Kampung Perdamaian Banlang, tapi kemudiannya bermastautin di Bangkok. 
 
Mendiang Chang Yuan telah menyumbangkan masa remaja, kecerdasan serta segala profesyenalnya yang paling berharga kepada usaha keadilan Malaya. Dan telah menyelesaikan tugas-tugas yang diserahkan parti kepadanya secara bersungguh-sungguh dan brilian. 
 
Di tahun-tahun perjuangan yang panjang dan susah-payah, mendiang sentiasa optimis, teguh dan pantang menyesal. Demikian juga dalam perjuangan pahit melawan kenser limpa, salah satu penyakit kenser yang paling membahayakan, mendiang sentiasa bersikap optimis, tenang dan selamba. Doktor-doktor pun dengan kagum berkata bahawa mendiang telah memenangi 1-2 tahun masa hidup berbanding dengan pesakit-pesakit yang lain. 
 
Mendiang Chang Yuan adalah adik kepada mendiang Chong Chor, bekas Panglima Pasukan Penggempur Ke-6 TRM pimpinan PKM. Bersamaan itu, mendiang juga adalah adik sepupu mendiang Ah Chiang, bekas anggota Markas Pengarah Rejimen Ke-12 TRM.

Catatan oleh Indradjaya Abdullah

---------------

前《马来亚革命之声》、前《马来亚民主之声》马来语播音员张元同志离开我们
本会成员、前马来亚共产党党员、前马来亚人民军战士、前《马来亚革命之声》、前《马来亚民主之声》播音工作者张元同志恸于2016118日中午1235分因胰腺癌医治无效,在曼谷医院与世长辞,享年75岁。停柩翁怒(On Nut)的越扬寺。19日至22晚七时起诵经,23日火化。
张元同志,原名张国平,19411129日生于马来亚(现为马来西亚)霹雳州的和丰。小时候就读于当地的兴中小学,稍后作为归国华侨去中国汕头的华侨补校读书。高中肄业于广州的华侨中学。继而,去暨南大学继续深造,攻读政治经济学。
1968
年,张元同志毅然决然接受马共驻京组织的召唤,赴北京学习语文,主修马来文;为了正义事业,义无反顾地开始他艰苦而光荣的革命生涯。1969年,设于中国境内的马共广播电台《革命之声》开播,张元同志学以致用,负责马来语的审稿、录音、播音等工作。
1981
年,随着马共广播电台的南迁,他离开中国进入马泰边境森林继续主持易名为《民主之声》的马来语播音工作。尽管中国和马泰边境两地的工作条件天差地别,甚至还要面对敌人的军事行动,但他工作热情如一,默默苦干如旧直至1989122日签署《合艾和平协定》。
和平后落户邦朗和平村,后来到曼谷发展。
张元同志把人生最宝贵的青春年华、把他的聪明才智、把他所学的专业知识,无私地奉献给马来亚的正义事业,一丝不苟、优质出色地完成组织下达的一个个任务,令人敬佩。在漫长艰苦的斗争岁月中,他始终乐观豁达、沉稳坚定、无怨无悔。在与癌症首恶胰腺癌的残酷斗争中,他本色不移:乐观顽强,心态平和;连医生都不禁慨叹说,他比同样的病患要多赚一年半载!
张元同志是前马共领导的马来亚人民军第六突击队已故司令员张左同志的胞弟,也是前马来亚人民军第十二支队指挥部成员已故阿强同志的堂弟

Categories

Pengikut