KAMARULZAMAN TEH - SUMBANGKAN SEUMUR HIDUP DEMI RAKYAT



- kenangan ini ditulis oleh Peng Ting Chou,
rakan seperjuangan Kamarulzaman yang
sama-sama meringkuk dalam penjara -


“Peng, tengok dagu saya, lebat ditumbuhi janggut!” Kamarulzaman melemparkan senyuman yang penuh erti.

“Biasa saja, orang lelaki tentu tumbuh janggut!” ujar saya.

“Masa kena tangkap, dagu ini belum ada janggut lagi!”

“Ini menunjukkan awak sudah tua kan?” ujar saya sambil membuat gaya orang tua bongkok udang. Kami ketawa. “Bapak sudah tua, rambutnya uban saja......”, saya bernyanyi perlahan-lahan.

“Pandai sungguh awak bergurau.”

“Kalau tak pandai bergurau, hati kita tak akan gembira, orang pun lekas tua.”

Dialog ini berlaku pada tahun 1957. Ketika itu beliau baru saja dilepaskan dari penjara. Seksaan penjara yang kejam telah meninggalkan tanda selar yang nyata di raut mukanya. Dagunya semak dengan janggut, rambut di kiri-kanan kening memutih—gejala yang jarang terjumpa di kalangan remaja Melayu yang baru mencecah usia 37 tahun. Beliau tetap bersemangat optimisme revolusioner, tapi tak terlepas dengan kesan peredaran zaman.

Setelah rakyat Malaya berjaya mengusir fasis Jepun, penjajah British kembali menguasai Malaya. Rakyat hanya dapat mengecap kehidupan damai dalam masa yang amat singkat saja.

Kamarulzaman menceritakan pengalaman hidupnya kepada saya:
“Kita semua maklum bahawa perjuangan bersenjata adalah satu-satunya pilihan bagi kita. Satu hari, saya menyimpan pistol di dalam beg lalu naik bas menuju sebuah kampung tempat perkumpulan pasukan bersenjata. Naik bas tak lama, seorang mata-mata gelap datang ke arah saya. Saya ingat dia seorang saja, maka saya pun meninjunya sampai rebah. Tak sangka-sangka datang pula mata-mata gelap yang lain, beberapa orang. Saya naik angin, bergelut dengan mereka. Dan akhirnya tertangkap!

“Hari itu kebetulan 20 Jun tahun 1948, hari dikuatkuasakannya Undang-undang Darurat. Saya digiring ke Penjara Pudu, Kuala Lumpur dan dijatuhi hukuman mati kerana memiliki senjata api. Pada masa menunggu tarikh pelaksanaan hukuman, bapa saya berikhtiar ke merata tempat, sedaya upaya cuba menyelamatkan saya, termasuk membuat rayuan kepada Sultan Pahang. Sultan telah mengampunkan saya. Hukuman mati diubah menjadi hukuman penjara 20 tahun. Bapa hancur hati kerana saya. Beginilah perasaan semua orang tua!

“Saya ditahan di Penjara Pudu selama 3 tahun. Kemudian dihantar ke Penjara Seremban.”

Pada awal tahun 1956, ketika saya ditahan di Penjara Seremban, Kamarulzaman dan beberapa orang kawan lagi sedang ditahan di sana. Sel mereka terletak di depan klinik penjara. Saya tergolong sebagai banduan yang tak cukup umur. Maka itu, selain daripada bekerja di kilang papan, pihak penjara menugaskan saya menjadi penghantar ubat. Tiap-tiap pagi hari, diekori oleh seorang waran yang bersenjatakan belantan, saya membawa peti ubat membagi-bagikan ubat di kilang-kilang. Sel penjara mereka dilarang masuk. Setiap hari melalui sel mereka, saya curi-curi mengintai, bayang seorang pun tak nampak. Demikianlah mereka menghabiskan masa penjara yang panjang, hari demi hari, tahun demi tahun..... .

Negeri Pahang terletak di bahagian tengah Semenanjung Tanah Melayu. Ia adalah negeri yang terbesar di Malaya. Selatannya bersempadan dengan Negeri Johor, utaranya bersempadan dengan Negeri Terengganu, Negeri Kelantan dan Negeri Perak. Awal tahun 1940-an, penduduk Negeri Pahang tak ramai, lebih kurang 170,000 orang saja. Antaranya Bumiputera 50%, Cina 40% dan India 10%. Orang Cina kebanyakannya tinggal di Pahang Barat, iaitu di Daerah Kuala Lipis, Daerah Raub, Daerah Bentong dan Daerah Temerloh. Orang Melayu tinggal berpencar-pencar di merata negeri.

“Saya dilahirkan di Kampung Tanjung Beroga, Mukim Sanggang, Temerloh, Pahang pada tahun 1920, anak sulung kepada 5 beradik. Zaman kanak-kanak, sama seperti budak-budak lain yang keluarganya agak lumayan, saya bersekolah begitu cukup umur. Kami budak-budak suka main kejar-kejaran, berenang dan mencari ikan di sungai, dan sekali-sekala ‘berlawan’. Masa kanak-kanak dihabiskan dengan selesa, tanpa kerunsingan. Tamat Kelas 5 Sekolah Melayu, saya mengaji di Sekolah Clifford Kuala Lipis sampai tamat sekolah menengah. Dan akhirnya saya mengaji di Maktab Pertanian Serdang, Selangor sampai tamat.

“Tahun 1940-1941, ketika berumur 20 tahun, saya menjadi pegawai pelatih pertanian di Serdang.

“Keadaan ini tak berpanjangan. Perang Pasifik meletus. 31 Disember tahun 1941, tentera Jepun menduduki Kuantan, Pahang. 13 Ogos tahun 1943, Pasukan Merdeka Ke-6 Tentera Anti Jepun Rakyat Malaya rasmi didirikan di Pahang. Di saat luar biasa ini, saya bertanggungjawab melakukan kerja bawah tanah untuk Tentera Anti Jepun di Temerloh, kampung halaman saya.

“Saya menyertai Parti Komunis Malaya (PKM) pada tahun 1945, setelah Jepun menyerah kalah. Tahun 1946, saya menubuhkan API di Pahang dan menyandang jawatan ketuanya yang pertama. Setelah API diharamkan, saya membentuk PETA pula.

“Bulan Oktober tahun 1947, saya dilantik menjadi salah seorang wakil terbuka Parti Komunis Malaya, yang bertanggungjawab atas pekerjaan di Pantai Timur. Selain itu, saya juga mengikuti Kursus Se-Malaya dan menjabat sebagai ketua platun.”

Pada tahun 1962, ketika berumur 42 tahun, Kamarulzaman dibebaskan secara bersyarat oleh kerajaan. Beliau balik ke kampung halaman dan bekerja di sebuah syarikat bas di Temerloh. Seterusnya beliau menyertai Parti Sosialis Rakyat Malaya (PSRM) dan dilantik sebagai anggota Jawatankuasa Pusat PSRM 9 tahun berturut-turut, dari tahun l981 hingga l989. Pada tahun 1974, PSRM mencalonkan beliau bertanding dalam pilihan raya kawasan Temerloh. Pada tahun 1950-an, ketika masih meringkuk di penjara, beliau dilantik Rejimen Ke-10 sebagai Anggota Markas Besar Kehormat.

Kamarulzaman juga menjadi salah seorang pimpinan utama “Komiti Khas”
organisasi rahsia PKM di penjara. Beliau telah mencurahkan jerih-payahnya baik dalam kerja penerbitan dan pembelajaran kawan-kawan mahupun dalam memperjuangkan perbaikan layanan dan syarat hidup di penjara,......dan lain-lain lagi.

Kesan saya, Kamarulzaman adalah seorang yang ramah, bersahaja, bertutur lambat dan suka berfikir. Sejak umur 20 lagi beliau dengan teguh tak berganjak memilih jalan revolusi yang susah-payah, terus sehingga masa tua. Merempuh ribut taufan memang perjalanan hidup manusia. Tapi berkali-kali timbul-tenggelam di prahara ribut taufan bukan pengalaman yang boleh dialami oleh semua orang. Kamarulzaman adalah salah satu di antaranya. Beliau pernah berselisih bahu dengan malaikat maut, meringkuk di penjara selama 14 tahun, mengalami azab sengsara yang tak terbayangkan dan kehancuran rumah tangga! Setelah keluar penjara, beliau mencari balik posisi beliau dan berkecimpung semula di prahara perjuangan politik yang bergelombang, tanpa menyesal barang sehujung kuku pun!

Kini, ketika karangan ini ditulis, beliau telah pun berusia 82 tahun. Benarkanlah saya menghadap ke bukit-bukau yang nun jauh di utara, mendoakan beliau sihat dan panjang usia!

TAMBAHAN: Karangan ini ditulis sempena hari jadi ke 82 Kamarulzaman Teh. Kesihatan beliau semakin merosot dari hari ke hari. Kedua-dua matanya buta, kakinya lumpuh dan beliau sudah tidak dapat mengurus sendiri kehidupan sehari-hari. Hidup beliau agak mantap setelah dihantar ke sebuah rumah orang tua dekat Kuala Lumpur.

Kemudiannya, beliau ingin balik kampung, mencari kesan-kesan zaman budaknya serta sanak-saudara dan rakan-rakan lama. Selain itu beliau juga berharap dapat ke Kampung Perdamaian di sempadan Thailand-Malaysia melawat rakan-rakan seperjuangan di mana mereka pernah bertempur bahu-membahu di masa perang dulu. Demikianlah, beliau menempuh perjalanan ke kampung halaman dengan kerusi roda. Beberapa hari kemudian, tepatnya pada 2 September tahun 2002, diiringi oleh kawan-kawan Kampung Perdamaian, beliau sampai ke Kampung Perdamaian Sukhirin di sempadan Thailand-Malaysia Di sana beliau telah berjumpa dengan rakan-rakan seperjuangan Rejimen Ke-10 yang dirindukannya. Beliau telah balik “rumah”. Di masa ini, hatinya berasa lega dan selesa. Penyakitnya berubah baik. Tapi, bagaimanapun, usia beliau sudah terlalu lanjut. Penyakitnya sudah terlalu lama. Tak lama kemudian, di tengah-tengah rakan seperjuangan, beliau telah menghembuskan nafas penghabisannya, meninggalkan dunia insan tempat beliau berjuang seumur hidup pada pukul 10.30 pagi 5 hari bulan November tahun 2002. Jenazah beliau selamat dikebumikan pada pukul 4.30 petang hari itu juga di sebuah tanah perkuburan Islam di Wilayah Narathiwat.
Saya berasa amat sedih mendengar berita kewafatan Kamarulzaman. Perbualan dan senda-gurau kami semasa di penjara terkenang kembali di benak saya. Mata saya berkaca-kaca...... .

Pada awal tahun ini, Kawan Peng Kuo Chiang yang penuh keghairahan pernah datang ke Malaysia mencari Kawan Kamarulzaman dengan membawa karangan saya ini. Tapi dia terlambat. Kamarulzaman telah meninggal dunia. Kita sudah tak dapat menemuinya lagi. Akan tetapi, saya yakin, sejarah akan mengenangi beliau buat selama-lamanya!
Bersemadilah Kawan Kamarulzaman Teh!

UCAPAN PENGERUSI SEMPENA MEMPERINGATI ULTA KE-2 GPPT




Para tetamu yang dihormati,
Kawan-kawan, rakan-rakan lama dan para sahabat yang dihormati,
Selamat malam!

Harini kita mengadakan perhimpunan memperingati ulta ke-2 Gabungan Persatuan Perdamaian Thailand (GPPT). 2 tahun amat singkat, masih terlalu muda.
Kami amat berterimakasih atas sokongan dan dukungan penuh yang diberikan oleh seluruh anggota GPPT kepada kami. Kami juga amat berterimakasih atas sokongan dan dukungan yang diberikan oleh berbagai persatuan ataupun kesatuan sesaudara dan tokoh-tokoh bersahabat kepada kami.
Exco penggal pertama telah melakukan pekerjaan secara baik, mengikut kemampuan masing-masing. Dan pada pokoknya telah menyelesaikan berbagai rancangan kerja yang telah dirancangan. Sayang sekali, pada tahun yang lalu, kita kehilangan (mendiang) Kawan Yi Min, anggota exco yang juga pengurum umum GPPT, seorang kawan yang bekerja dengan amat rajin, tabah dan tahan susah-payah.
Exco penggal kedua akan sungguh-sungguh menyimpulkan pengalaman dan pengajaran yang diperolehi pada 2 tahun yang lalu, menubuhkan Liga Pemuda GPPT disemua kampung perdamaian dan unit-unit GPPT, maju mantap selangkah demi selangkah, bersatu erat dan bekerja keras, menyelesaikan setiap pekerjaan sebaik-baiknya, dan mempersembahkan hasil kerja yang lebih baik kepada semua anggota GPPT hatta masyarakat.
Sekian. Terima kasih.     




尊敬的各位来宾,
尊敬的同志们、老友们、朋友们,
大家好!

今天是我们泰国和平联合会成立2周年庆祝大会。2年,时间很短,我们还太年轻。
我们衷心感谢全体会员对泰和联的爱护和鼎力支持,我们也衷心感谢各兄弟协会以及各友好人士对我们的爱护和支持。
上一届执委会很好的、尽自己能力所能进行工作,基本完成了执委会所预定的各项工作计划。非常惋惜,我们失去了工作兢兢业业、埋头苦干的执委兼总务一民同志。
新一届的执委会将认真总结过去两年的工作经验与教训,逐村逐单位的建立青年团,稳扎稳打,紧密团结,兢兢业业,做好每一项工作,向会员、向社会交出更好的工作成绩。
谢谢。

UCAPAN PENGERUSI DALAM MAJLIS MERAIKAN 93 TAHUN BAPA ABDULLAH C.D.

Bapak Abdullah C.D., Pengerusi Parti Komunis Malaya dan bekas Komisar Politik Rejimen Ke-10 yang dihormati, 

Rakan-rakan lama dan sahabat-sahabat dari Hong Kong, Singapura, Malaysia (termasuk Sabah-Sarawak) yang dihormati, 

Kawan-kawan dari berbagai unit Persatuan Perdamaian dan kampung perdamaian yang dihormati,

Rakan-rakan lama dan sahabat-sahabat sekalian yang dihormati,
Salam sejahtera!

Harini, kita beramai-ramai mengadakan majlis untuk merayakan ulangtahun ke 93 hari jadi Bapak Abdullah C.D.. Pertama-tama, izinkanlah saya, atas nama beliau, menyatakan ribuan terimakasih. Para hadirin sanggup meluangkan masa kalian yang begitu berharga bahkan sesetengahnya datang dari tempat yang begitu jauh. Sekali lagi terima kasih!
Abdullah C.D. nama aslinya Cek Dat Anjang Abdullah. Dilahirkan di Lambor Kiri, Parit, Perak pada 2 Oktober tahun 1923. 

Beliau mulai menerima pandangan progresif dan Marxisme awal semasa belajar di Clifford School (kemudian di sebut Maktab Melayu Kuala Kangsar ataupun MCKK), salah satu sekolah Inggeris yang tertua di Malaya.

Pada tahun 1939, beliau menyertai Kesatuan Melayu Muda (KMM), satu pertubuhan politik Melayu yang paling awal di Malaya yang menganjurkan perjuangan anti penjajah British. Pada masa yang sama, beliau berkesempatan berkenalan dengan beberapa orang tokoh pejuang dari Indonesia seperti Alimin, Tan Melaka, Mokhtarudin Lasso dan lain-lain lagi yang bergerak di Malaya untuk membangkitkan semangat perjuangan menentang penjajah. 

Setelah KMM diharamkan fasis Jepun, beliau pun menceburkan diri ke dalam perjuangan anti Jepun dan akhirnya menyertai PKM secara rasmi pada 1 Mei tahun 1945. 

Setelah kemenangan Perang Anti Fasis, sebagai seorang wakil PKM, beliau terlibat dalam usaha penubuhan Parti Kebangsaan Melayu Malaya (PKMM), satu pertubuhan sayap kiri yang cukup kuat pada masa itu. PKMM adalah parti politik pertama yang dengan  lantang dan terbuka mengemukakan slogan “MERDEKA” di Malaya.

Setelah penjajah British mengisytiharkan Undang-Undang Darurat pada bulan Jun tahun 1948, Jawatankuasa Pusat PKM telah mengarahkan Bapak Abdullah C.D. dan lain-lain membentuk pasukan bersenjata Melayu anti British yang kemudiannya dinamakan Rejimen Ke-10. Mereka secara berasingan ditangkap oleh kaum penjajah di tempat-tempat yang berlain. Cuma beliau seorang yang berjaya melepaskan diri. Demikianlah, Rejimen Ke-10 didirikan dalam kancah perang anti British, sedikit demi sedikit, di bawah keadaan serba kekurangan dan serba susah. Dalam pembangunan pasukan Rejimen Ke-10, beliau telah mencurahkan sepenuh usaha dan kecerdasannya. Beliau bertauladan dalam setiap bidang, berani berperang dan pandai berperang. 

Setelah tentera kita berundur ke kawasan sempadan, Bapak Abdullah C.D. telah memainkan peranan penting dalam mempertahankan dan mengembangkan perjuangan bersenjata di kawasan sempadan dan telah melancarkan berbagai perjuangan terhadap pandangan-pandangan pesimis. Beliau amat mengambil berat kerja massa dan kerja propaganda, baik terhadap Malaya mahupun terhadap kawasan sempadan. 

Kejadian Bapak Abdullah C.D. terkena racun pada 30 September tahun 1975 serta kejadian-kejadian yang berlaku sebelum dan seterusnya adalah satu kerugian besar kepada Rejimen Ke-10, dan juga membuktikan betapa takutnya musuh kepada pasukan pahlawan ini.
Sebelum ini, beliau berkali-kali dijemput ke luarnegeri agar dapat membuat mengkajian dan analisis teori dan politik yang lebih mendalam dan lebih sempurna. Akan tetapi, beliau menolak jemputan-jemputan itu kerana tidak sanggup meninggalkan Rejimen Ke-10 yang sudah menjadi sebahagian darah-daging beliau. Bahkan setelah terkena racunpun, beliau tidak sanggup berubat di luarnegeri meninggalkan Rejimen Ke-10.  

Beliau memiliki kecerdasan politik yang tinggi, fleksibal lagi berprinsip teguh dan pandai mencengkam peluang. Terjalinnya Persetujuan Damai Hadyai pada 2 Disember tahun 1989, tidak terpisahkan dengan inisiatif yang beliau lakukan melalui perundingan damai peringkat rendah antara Rejimen Ke-10 (atasnama pihak PKM) dengan Kerajaan Malaysia.  

Para hadirin yang dihormati,

Sempena majlis ini, selain mengucapkan selamat datang dan rasa terima kasih sedalam-dalamnya, saya juga ingin mengucapkan selamat bahagia, sihat walafiat dan semoga panjang usia kepada setiap hadirin.

Sekian. Terima kasih!


尊敬的马来亚共产党主席、原第十支队政委Abdullah C.D.同志,
尊敬的来自香港、新加坡、马来西亚及沙巴、沙拉越的老友们、朋友们,
尊敬的来自泰和联各单位、各和平村的同志们、朋友们,
尊敬的各位老友们、朋友们,
大家好!
今天,我们欢聚一堂庆祝Abdullah C.D.93岁寿辰。 首先,请允许我,代表Abdullah C.D.向各位来宾表示万分感谢. 来宾们牺牲了各自宝贵的时间,不远万里为他祝寿,他深感过于不去。 再次谢谢大家。
Abdullah C.D.原名Cek Dat Anjang Abdullah, 1923102日生于马来西亚霹雳州Parit县的Lambor Kiri。就读克里福德学校(就是后来的瓜拉江沙马来学院),马来亚最早的英校之一时开始接受早期马克思主义及进步思想。
1939年他参加马来青年联盟--主张抗英斗争的马来亚最早的马来政治组织.
在这个时期,他结识了来自印度尼西亚的斗士,例如AliminTan MelakaMokhtarudin Lasso等。他们是专程来马来亚宣传反殖运动的。
马来青年联盟被日本法西斯取缔以后,他全身心的投入到抗日斗争,最终与194551日正式参加马来亚共产党。
反法西斯战争胜利后,作为马共代表,直接参与组建马来亚马来民族党。这个党后来发展成一个很强大的左翼组织, 是马来亚第一个公开提出“独立”口号的政党。
1948年英殖民者宣布紧急法令以后,马共中央指示他和其他几个人组建一个马来抗英武装部队,即后来的第十支队。但是,他们都先后被捕了。他也被捕了,但后来得以逃生 并立即着手组建部队。 可以说,第十支队是在抗英战火中,一点一点的、在及其艰苦、及其缺乏武器装备的情况下成立的。为了这个队伍,他投入了全身的精力和智慧,处处亲身亲历、起带头模范。他敢于打仗,又善于打仗。
我军撤到边区以后, 他同各种悲观思想进行了坚决毫不妥协的斗争,为坚持和发展边区武装斗争发挥了重要作用。他非常重视党的民运工作以及对马及对边区的宣传工作。
1975930Abdullah C.D.的中毒事件以及那段时间所发生的投毒事件,对第十支队是一个极大的损失,同时也证明了敌人是多么的惧怕这个英雄部队。
这个之前,Abdullah C.D.曾多次被提议出国深造或进行更加有系统的理论研究,但是早已把第十支队当成是自己血肉的他,多次拒绝了这些提议。甚至,当他中毒病重以后,也不愿意出国治疗。
Abdullah C.D. 具有较高的政治智慧,既有灵活性又坚持原则,并且能够充分把握时机。1989122日成功签署的合艾和平协议离不开他之前所采取的第十支队(代表马来亚共产党)与马来西亚政府进行低级会谈的主动行动。
尊敬的来宾们,
在这个喜庆的时刻,我们对于各位来宾的到来表示热烈的欢迎和深深的感谢,同时也衷心的祝福大家幸福美满、身体健康、延年益寿。

谢谢!

Categories

Pengikut